Tek Bir Okulda Onyedi Tane Cinsiyet Değiştiren Çocuk!

Öğretmen, savunmasız öğrencilerin yanlış cinsiyette olduklarına inandırıldıklarını söylüyor.

 

* Mail On Sunday, 17 öğrencinin cinsiyet değiştirme sürecinde olduğunu ortaya koyuyor.

* Öğretmene göre cinsiyet değiştiren çocukların çoğu otistik.

 

The Mail on Sunday, İngilteredeki tek bir okuluda 17 öğrencinin şaşırtıcı bir şekilde cinsiyet değiştirme sürecinde olduğunu ortaya koyuyor.

 

Oradaki bir öğretmene göre, dönüşüme uğrayan gençlerin çoğu otistik. Öğretmen, zihinsel sağlık sorunları olan savunmasız çocukların yanlış cinsiyette olduklarına inandırılarak ‘kandırıldıklarını’ söyledi.

 

Bilgi sızdıran kişi, transseksüel çocukların çok azının cinsiyet disforisinden (yanlış bedende doğduğunu hissetme anlamındaki tıbbi terim) muzdarip olduğunu söylüyor, ancak bu çocuklar kolayca etkilenebiliyorlar ve otizmin neden olduğu sorunların üstesinden gelmenin bir yolu olarak yanlış cinsiyette olduklarına dair yersiz bir inanca kapılabiliyorlar.

 

Bu yılın başlarında The Mail on Sunday, NHS’nin (National Health Service / Ulusal Sağlık Hizmetleri) çocuklara yönelik tek Cinsel kimlik Bozukluğu kliniğine sevk edilen gençlerin üçte birinin “orta ila şiddetli otistik özellikler” gösterdiğini açıkladı.

 

Bu, 150 otistik gence vücudun olgunlaşmasını engelleyen ergenlik engelleyici ilaçlar verildiği anlamına geliyor.

 

Öğretmen, öğrencilerini korumak için konuşmaya mecbur hissettiğini, birçoğunun zaten güçlü ilaçları aldığını ve hayatını değiştirecek bir ameliyat geçirebileceğine inandığını söylüyor.

 

Okulların ve bazı politikacıların, güçlü bir transseksüel lobisi tarafından pazarlanan politik bir safsatayı sazan gibi yuttuklarına inanıyor.

 

Öğretmen, The Mail on Sunday’den yaklaşık 20 yıllık meslek hayatından sonra işten atılma korkusuyla kimliğini gizlemesini istedi. Bu şok edici röportajda Carol ismini vereceğimiz kadın şunları anlatıyor:

 

Bir öğrenci transseksüel olduğunu iddia ederse, ebeveynlere ve diğer öğretmenlere bildirmemesi tavsiye ediliyordu;

 

Okulunda cinsiyetini değiştiren daha büyük öğrenciler, daha genç ve çoğunlukla otistik olan öğrencileri aynı şeyi yapmaları için ikna ediyorlardı;

 

Otistik bir genç yakında çift mastektomi (meme alma operasyonu) geçirecekti.

 

Yanlış cinsiyetle doğduklarını söyleyen öğrenciler, Carol’ın savunmasız çocukları cinsiyet disforisine sahip olduklarına ikna etmekten kısmen sorumlu olduğuna inandığı transseksüel YouTube yıldızlarını taklit ediyorlardı.

 

Muhafazakar milletvekili David Davies, dün gece şunları söyledi: “Bu öğretmeni sesini yükseltip okullarda uzun süredir olduğundan şüphelendiğim şeyleri anlattığı için tebrik ediyorum. Çocukların, özellikle de otistik olanların, diğer öğrenciler tarafından transseksüel olarak tanımlanmaya teşvik edilmesi korkunç.

 

Ebeveynlere bundan söz edilmiyor ve başkaları tarafından neredeyse kesinlikle sahip olmadıkları bir problemleri olduğuna ikna edilen bu öğrencilere meydan okumanın bir yolu yok. Maalesef nihai sonuç geri döndürülemez cerrahi prosedürler olabilir. Bu tam bir skandal.”

 

Kendisinin de çocuğu olan öğretmen yanlış cinsiyette olduğunu söyleyenlerin çoğunun sadece gey olduğuna, ancak “açığa çıkmaları” halinde zorbalıkla karşılaşacaklarına inanıyor. Aksine, okuldaki trans çocukların diğer öğrenciler tarafından idol haline getirildiğini söylüyor.

 

Ayrıca birçok öğretmenin, transfobik olma gerekçesiyle için işten atılmaktan veya dava açılmaktan korktukları için öğrencilerin transseksüel oldukları iddialarına karşı çıkmaktan çok korktuklarına dair endişelerini de dile getirdi.

 

Şu anda transseksüel olarak tanımlanan 17 öğrenci, okuldan mezun olan ve çift mastektomi planlayan bir gencin ayak izlerini takip ediyor.

 

Kız olarak doğan bu öğrenci Carol’a, Ocak 2014’te 16 yaşındayken ve otistik teşhisi konulduktan iki yıl sonra, ikili olmayan (belirli bir cinsiyeti bulunmayan) bir kişi olarak tanımlanmak istediğini söyledi.

 

Okul, ailesiyle görüştükten sonra, öğrencinin kaydında bulunan ismini cinsiyet ayrımı gözetmeyen bir adla değiştirmeyi kabul etti. Öğretmenler ayrıca, öğrencinin herhangi bir günde hangi cinsiyeti tanımladığına bağlı olarak hem erkek hem de kadın zamirleri kullanmayı kabul etti. 

 

Carol, “Bu zamirler öğrencinin nasıl hissettiğine bağlı olarak saatten saate değişebiliyordu,” diyor.

 

Carol öğrenciyi bir transseksüel destek grubuyla temasa geçirdi, ancak şimdi meseleyi ele alış biçiminden acı bir şekilde pişman olduğunu söylüyor. “Bu çocuğa 14 yaşında otistik teşhisi kondu ve kesinlikle transseksüel değildi” dedi. “Başka karmaşık akıl sağlığı sorunları vardı. İddiasının bu kadar çabuk kabul edilmesi tam bir trajedi. Şimdi ise vücudunu parçalayacak. “

 

Carol, bunu takip eden dört yıl içinde, transseksüel olduğunu açıklayan 17 öğrencinin okulda güçlendiğini söylüyor.

 

Aynı kıyafetleri giyer ve aynı saç stilleri yaparlar ve genellikle transseksüel YouTube yıldızlarının adlarını kullanırlar. Ayrıca, yaşça büyük öğrencilerin otizmi olan gençleri kendilerinin de yanlış cinsiyette doğduklarına ikna ettiklerine de şahsen tanık oldu – bu süreci “tımarlamaya” benzetiyordu.

 

“Onlar sadece kendilerine bir kimlik bulan ve benzer fikirlere sahip bir grup insanın parçası olmak isteyen zihinsel sağlık sorunları olan gençler,” diye ekledi.

 

Cinsiyet değiştiren kızların, daha genç olanları aynı şeyi yapmaya hazırladıklarını gördüm… ve neredeyse hepsi otistikler, diyor okul öğretmeni

 

Yirmi yıla yayılan kusursuz bir öğretmenlik kariyeri boyunca Carol, zamanının çoğunu kendi gözetimi altındaki öğrencilerin duygusal ve kişisel refahına adamıştı.

 

Bu yüzden, uzun yıllardır tanıdığı 16 yaşındaki bir öğrenci sessizce yanlış bedene hapsolduğunu ve cinsiyetini değiştirmeyi düşündüğünü söylediğinde, içgüdüsü genci sevgiyle kanatlarının altına almak oldu.

 

Carol, çocuğa iki yıl önce otistik teşhisi konulduğunu bilmesine rağmen, kesinlikle zor olacak böylesi bir yolculukta ona rehberlik etmesi için gereken desteği sağlayacağına söz verdi.

 

Ocak 2014’tü ve bugün bu kadar güçlenen trans hakları tartışması neredeyse başlamamıştı.

 

Sözde “cinsiyet kimliği” nin çeşitli permütasyonlarını tanımlamak için kullanılan kafa karıştırıcı terminoloji dizisi henüz ortaya çıkmamıştı ve Carol yardım için nereye başvuracağını bilemiyordu.

 

Ama sonra, öğrencilerin duygusal desteğinden sorumlu olduğu için, transseksüel gençlere yardım etmeyi amaçlayan bir kuruluş Carol ile iletişime geçti.

 

İsmini vermemiz durumunda kendisinin ve öğrencinin teşhis edilebileceğinden korktuğu için Carol’ın ismini vermememizi istediği kuruluş yakın zamanda okul yakınlarında bir merkez açmıştı.

 

Kız olarak doğmuş olan öğrenci, artık ikili olmayan (belirli bir cinsiyeti olmayan) bir kişi olarak tanımlanmak istediğinde ısrar etmişti, bu yüzden Carol onu mutlu bir şekilde bu topluluğa yönlendirdi. Ama bu iyi niyetli anne bu karardan acı bir şekilde pişmanlık duymaya başladı.

 

“Bir kez o gruba dahil olduğunda geri dönüşü yoktu” diyor. “Öğrencinin transseksüel olduğuna karar verildi ve olan oldu, asla itiraz edilmedi ve bunun için kendimi suçluyorum.”

 

Carol şimdi öğrencinin cinsiyet disforisinden (yanlış vücutta doğduğunu hisseden biri için tıbbi terim) asla mustarip olmadığına ancak sadece otistik olduğuna ve duygusal ve sosyal zorluklarıyla başa çıkması için daha fazla yardım sunulması gerektiğine inanıyor.

 

Bunu Carol için daha da acı verici kılan ve bugün konuşmayı seçmesinin nedenlerinden biri, kızın cinsiyetinin yeniden uyumlanmasının bir parçası olarak çift mastektomi planladığını öğrenmiş olmasıdır.

 

Diyor ki: “Bu çocuğa 14 yaşında otistik teşhisi kondu ve kesinlikle trans değildi- karmaşık akıl sağlığı sorunları vardı. Şimdi vücudunu parçalaması tam bir trajedi.”

 

Okulun öğrenciye uyum sağlamak için elinden gelen her şeyi yaptığını hatırlıyor. Çocuğun ebeveynlerine danıştıktan sonra, öğrencinin kaydında yazılan adını cinsiyet ayrımı gözetmeyen bir adla değiştirmeyi kabul etti. Öğretmenler ayrıca, öğrencinin herhangi bir günde kendini hangi cinsiyette tanımladığına bağlı olarak hem erkek hem de kadın zamirleri kullanarak ona atıfta bulunmaya başladılar. Carol, “Öğrencinin nasıl hissettiğine bağlı olarak zamirler saatten saate değişebiliyordu” dedi.

 

Genç, okuldaki diğer öğrencilere transseksüel olduğunu anlatmak için bir toplantı yapıp yapamayacağını sordu, ancak Carol bunu engelledi.

 

Şimdi, Carol’ın otistik öğrenciler arasında bir ‘taklit’ vakaları dalgası için katalizör olabileceğinden şüphelendiği bazı arkadaşlarını gayri resmi yollardan ‘eğittiğini’ anlıyor. Sürecin ona “tımar etmeyi” hatırlattığını söylüyor.

 

Sonraki dört yıl boyunca Carol, transseksüel olduğunu iddia eden çocukların sayısında şaşırtıcı bir patlamaya tanık oldu.

 

Çok az sayıda vakada çocuklara resmi olarak yerel eğitim otoritesi tarafından otistik teşhisi konduğunu söylüyor. Resmi olarak teşhis edilmeyenlerde ise otistik spektrumda olduklarının apaçık işaretleri bulunduğunu söylüyor.

 

Carol’a göre, transseksüel olarak tanımlanan 18 çocuktan dokuzuna otizm teşhisi konurken, geri kalanında durumun kesin belirtileri vardı. “Tipik olarak, bu çocuklar parlak yabancılardır” diyor.

 

“Aslen transseksüel olduklarına inanmıyorum. Onlar sadece kendilerine bir kimlik bulan ve benzer düşünen insanların bir parçası olmak isteyen karmaşık zihinsel sağlık sorunları olan genç insanlar. “

 

Dahili bir rapora göre, İngiltere’nin cinsiyetleri konusunda kafası karışık gençlere yönelik tek NHS hizmeti olan Tavistock Kliniğine başvuran hastaların üçte biri güçlü otistik özelliklere sahip.

 

Cinsiyeti değiştirmek isteyen öğrencilerin sayısındaki dramatik artış, trans bireyler için daha fazla hak talep eden aktivistlerin artan gürültüsüyle aynı zamana denk geldi.

 

Hükümet şimdi, tıbbi teşhisler olmaksızın insanların cinsiyetlerini değiştirmelerine izin verip vermemeye tartışıyor.

 

Bu durum, kendilerini kadın olarak tanımladıklarını söyleyen erkeklerin sadece kadınlara açık alanlara girmesine izin verilip verilmeyeceği konusunda öfkeli bir tartışma başlattı.

 

Carol bu hareketi desteklemiyor ancak trans bireylere sempati duyuyor. Diyor ki: ‘Bir çocuk gerçekten cinsiyet disforisine sahipse, o zaman elbette ihtiyaç duydukları tüm sevgiyi ve desteği almalıdır.

 

Ama transseksüel olmayan otistik çocukların transseksüel lobisi tarafından sömürüldüğüne inanıyorum. Transseksüel olduklarına inanmaları için beyinleri yıkanıyor. “

 

En endişe verici olanın, bazılarının fiziksel gelişimi kesintiye uğratan güçlü “ergenlik engelleyici” ilaçlar alabildiğini söyledi.

 

Kimyasallar “yaşamlarının ileriki dönemlerinde onlara ciddi sağlık sorunları yaşatabilir” olsa bile, bunu ebeveynlerinin bilgisi olmadan ve tıbbi gözetim olmadan yapıyorlar.

 

Carol’ın gizli kalmasını istediği okulun, transseksüel olduğunu iddia eden 17 öğrencisi var.

 

Çoğunluğunu ‘ikili olmadığını (birinci ya da ikinci cinsiyette olmayan)’ iddia eden veya erkek olmayla ‘özdeşleşen’ kızlar oluşturuyor ve kendini kız olarak tanımlayan az sayıda erkek çocuğu da bulunuyor. Onların genellikle sevilen ve popüler olan parlak öğrenciler olduklarını söylüyor.

 

Diğer kızlar genç idollermiş gibi onlara akın ediyor ve bazıları onlarla çıkıyor.

 

Carol, transseksüel olmak moda gibi görünüyor diyor.

 

Carol, daha açık sözlü transseksüel çocukların dil ve davranışlar üzerinden nasıl polislik yaptıklarını anlatıyor ve genellikle öğretmenleri ve diğer öğrencileri ‘yanlış cinsiyetlendirmeyle’ suçluyorlar.

 

Suç, yanlış bir zamir kullanılması veya bir öğrencinin yeni cinsiyet kimliğinin kabul edilmemesinden kaynaklanabiliyor.

 

Geçen yıl, bu gazete Oxfordshire’daki bir öğretmenin, kendini erkek olarak tanımlayan bir trans öğrenciyi “kazara” “kız” olarak adlandırdığında nasıl profesyonel suistimal suçlamalarıyla karşı karşıya kaldığını açıkladı.

 

Carol şöyle diyor: “Geçenlerde bir sınıfta adet konusunu tartışıyordum ve erkeklerin de adet görebileceğini söyleyemediğim için artık erkek olarak tanımlanan öğrencilerden biri bağırıp çağırdı.

 

Elbette göremezler ve kulağa şaka gibi geliyor ama birçok öğretmen hata yapmaktan korkuyor.”

 

Carol, “mevcut ortamda trans olduklarını söyleyen bir öğrenciye yanılmış olabileceklerini söylemeye cesaret edemeyeceğini” söyledi. “Bir şikâyet olsaydı işten çıkarılabilirdim.”

 

Transseksüel öğrencilerin 14 yaş civarında iki veya üç kişilik ‘kümeler’ haline gelme eğiliminde olduklarını ve çok tekdüze bir şekle dönüşme eğiliminde olduklarını söylüyor: saçlarını arkaya doğru tarayıp maviye, siyaha veya sarıya boyamak ve büyük yuvarlak gözlükler takmaya başlamak, Dr Martens botları, kısa kalın ceketler ve dar pantolonlar.

 

“Göğüsleri düzleştirmek için göğüs bağları taktıklarını düşünüyorum ve penisi varmış gibi görünmek için iç çamaşırını dolduran bir kızdan bahsedilmişti.”

 

Carol, okulda çok sayıda transseksüel çocuk olmasına rağmen, Eğitim Bakanlığından veya kıdemli personelden bunlarla nasıl başa çıkılacağı konusunda çok az rehber olduğunu söylüyor.

 

Sendikası onu transseksüel destek grubu Mermaids’e (Deniz Kızları) yönlendirdi. Bu grubun online tavsiyesi öğretmenleri, bir öğrencinin cinsiyetini değiştirmek istediğinde “güvenlik meselesi olmadığı sürece” ebeveynlere söylememesi konusunda uyarmaktı.

 

Carol: “Benim görüşüme göre her zaman bir koruma meselesi vardır – özellikle de çocuğun zihinsel sağlık sorunları olduğunu bildiğinizde. Elbette her ebeveynin bilmeye hakkı vardır. Bunu sır olarak saklamaya yönelik tavsiyeler, çocuk korumayla ilgili bir numaralı kuralı çiğniyor. ‘

 

Mermaids dün gece yorum yapmak için müsait değildi.

 

Carol, okulundaki transseksüel öğrencilerin bazen sosyal medyada şöhret olan trans YouTuberların adlarını kullandığını söylüyor.

 

Kendini erkek olarak tanımlayan bir grup öğrencinin hepsinin aynı adı kullandığı zamanlar olmuştur.

 

Bazı internet ünlüleri, küçük çocukları transseksüel olmadıkları halde öyle olduklarını düşünmeleri için etkilemekle suçlanıyorlar.

 

Bir videoda, popüler yıldız Alex Bertie, “kafalarının karıştığını” söyleyen ve “yeterince trans hissetmediğini” söyleyen bir gence trans kimliğini bastırdığını anlatıyor.

 

Carol, trans olarak ortaya çıkan kızların çoğunun aslında lezbiyen olduğuna inanıyor. Hem trans hem de trans olmayan diğer kızlarla çıkıyorlar.

 

Bu kızlarla konuştuğunda anlıyor ki heteroseksüel bir kadın olma düşüncesi onlar için ürkütücü ama lezbiyen olarak bilinmek de tatsız, bu yüzden transseksüel oluyorlar.

 

“Sanırım lezbiyenler olarak daha fazla zorbalıkla karşılaşacaklardı ama transseksüel çocuklar neredeyse popüler hale geliyorlar.”

 

Diyor ki, çekici olan, trans haline gelerek, kabul görmeye çalışan, bu sosyal açıdan tuhaf çocukların birdenbire popülerliklerinin fırladığını görmeleri.

 

“Hizmetçi kızlar gibi etraflarında dolaşan kızlar var çünkü sevimli küçük çocuklar gibi görünüyorlar” diyor.

 

Justin Bieber gibi pop yıldızlarına benzeyen gençlik fantezilerini yansıtıyorlar. Bu trans çocuklar aslında okulda oldukça güçlü hale geliyor. “

 

Bu öğrencilerin yeni keşfedilen güçlerini kullanmalarının en endişe verici yollarından birinin, neredeyse her zaman otistik olan küçük çocukları da transseksüel olduklarını düşünmeleri için etkilemek olduğunu ve bunun da ona tımar etmeyi hatırlattığını ekliyor.

 

Carol sıkıntılı çocukların nasıl ona gelip trans olduklarını söylediklerini anlattı: “Kendimi çok kaybolmuş hissediyordum ama benden büyük bir trans öğrenci beni koridorda ağlarken buldu ve gerçekte kim olduğumu anlamama yardım etti.”

 

Cinsiyetini değiştirmek isteyen genç kızların sayısındaki artışla ilgili endişeleri giderek artıyor.

 

2010 yılındaki 40 tanesine kıyasla bu yıl 1000’den fazla kişi tedaviye sevk edildi. Eşitlik Bakanı Penny Mordaunt, bunun nedenine ilişkin bir soruşturma başlattı.

 

Carol şöyle diyor: “Transseksüel gündeminin gücü beni artık o kadar endişelendiriyor ki, öğrencilere karşı dürüst olamayacağım için daha ne kadar dayanabileceğimden emin değilim.”

 

“Bu çocukları tanımayan gruplar tarafından kendilerine zarar verecek kararlar vermemiz isteniyor.

 

Ve çocuklara, ihtiyaçları olan sınırlar olduğunda, kendilerini emniyette ve güvende hissetmelerini sağlayacak kararlar vermeleri için ciddi anlamda aracılık yapıyoruz. Sanki bir kabusa doğru yürüyoruz.”

 

‘Kelebek’ Hayır Kurumu okullara şunları söylüyor: Çocuk geçiş istiyorsa ebeveynlere haber vermeyin

 

Öğretmenlere, çocuklarının cinsiyetini değiştirmek isteyip istemediğini ebeveynlere söylememeleri tavsiye ediliyor.

 

Mermaids (Deniz Kızları) hayır kurumu web sitesi, ebeveynleri destekleyici olmayabileceği için öğrencilerin transseksüel olarak ilan edilmemesi tavsiyelerini içeriyor.

 

‘Çocuğun veya gencin izni olmadan ebeveynler ve bakıcılarla bile gizli bilgiler paylaşılmamalı, Bunu yapmak için koruyucu nedenler olmadıkça,’ diyor grup daha da vurgulayarak: “Trans olmak veya cinsiyet sorgulaması kendi başına koruyucu bir endişe değildir.”

 

Hayır kurumu, cinsiyetleri konusunda kafası karışan gençlere yardım etmek için kuruldu ve yapımcıların, Anna Friel ve Callum Booth-Ford’un oynadığı transseksüel bir çocuk hakkındaki son ITV draması Butterfly’ı yapmalarına yardımcı oldu.

 

Öğretmenlerin transseksüel öğrencileri nasıl destekleyecekleri konusunda hazırlanan web sitelerinde bulunan bir rehber olan 50 sayfalık Trans Kaynaştırma Okulları Araç Seti’nde tavsiyeler sunuyorlar.

 

Rehber, bir çocuk karşı cins olarak tanımlanmak istediğini söylediğinde öğretmenlerin ebeveynlere danışmak isteyeceklerini kabul ediyor.

 

Ancak şunu belirtiyor: “Ebeveynler ve bakıcılarla çalışırken, [okullar ve kolejler] çocuğun veya gencin çıkarlarını temsil ettiklerini akılda tutmalıdır.

 

Mümkün olduğunca, olası geçiş sırasında onları desteklemek amacıyla bireyin isteklerinin dikkate alınmasını sağlamak için özen gösterilmelidir. “

 

Mermaids tarafından tanıtılan rehber, Brighton merkezli bir LGBT organizasyonu olan Allsorts Youth Group tarafından oluşturuldu.

 

YouTube trans yıldızı çocukları etkiliyor

 

Transseksüel YouTube yıldızı Ash Hardell, video kanalının 500.000’den fazla abonesi ile dünya çapında yüz binlerce genç tarafından idol haline getirildi.

 

Kadın olarak doğmuş, ancak artık ne erkek ne de kadın olmayan ikili olarak tanımlanmakta olan Ash, meme kaldırma hakkında, “Üst Beden ameliyatı oldum!! Düz ve mutluluğa olan seyahatimi izleyin!”

 

İçinde Ash hayranlarına şunları söylüyor: “Ameliyattan sonra sadece bu coşku dalgası değil, aynı zamanda en büyük rahatlama dalgası da vardı … Size şunu söyleyeyim, bu doğru bir karardı ve ben çok mutluyum.”

 

Videoya yorum yapan genç bir takipçi şöyle diyor: “Büyüdüğümde ebeveynlerim ne derse desin üst beden ameliyatı olacağım!!”

 

İngiltere doğumlu 23 yaşındaki Alex Bertie’nin de 15 yaşından beri kadından erkeğe geçişinin ayrıntılarını 300.000 takipçisiyle paylaştığı hit bir kanalı var.

 

Kendisiyle temasa geçen bir gence, “kafalarının karıştığını” ve “yeterince trans olmadığını” söylediğini, gerçek duygularını bastırdıklarını söyledi.

 

Alex, “Sırf onu aşağı itiyorsun ve örtbas ediyor olman, onun hala orada olmadığı anlamına gelmez,” dedi.

 

Psikoterapist BOB WITHERS, 20 yıl içinde çocuklarımızın cinsiyetini değiştirme telaşına tıptaki en karanlık bölümlerden biri olarak bakacağımızı söylüyor.

 

“Tamamen açık konuşayım: Hiç şüphe yok ki, bir cinsiyette olduğunu hissederken diğer cinsiyetin bedenine sahip olduklarını hisseden insanlar var.

 

Bu kadar sürekli iç çatışmayla yaşamak, etkilenenlerin çoğu için korkunçtur ve asla göz ardı edilmemelidir.

 

Hiç kimse başka bir kişinin gerçekten sahip olduğu cinsel yönelimi veya cinsiyet kimliğini bastırmaya çalışmamalıdır.

 

Ancak bugün kendimize sormamız gereken soru şudur: Kimin ihtiyaçlarının gerçek olduğuna nasıl karar veririz? O halde onlara nasıl davranmalıyız?

 

“30 yılı aşkın süredir psikoterapistim ve bu süre içinde cinsiyetini değiştirmek isteyen az ama önemli sayıda hastayla çalıştım.

 

Herkesin iyiliği için, geri dönüşü olmayan ameliyatın sadece son çare olması gerektiğine inanıyorum. Vücudu zihne uyacak şekilde değiştirmeye başlamadan önce her zaman zihnin vücuda daha iyi uymasına yardımcı olmak için çalışarak başlamalıyız.

 

Yine de günümüz NHS’sinde çalışanlar yüzlerce – belki de binlerce – gencin cinsiyetlerini değiştirmek için büyük bir ameliyat geçirmesini sağlıyor.

 

Transseksüel hakları adına neredeyse hiç tartışmasız yapılıyor. Ancak 20 yıl sonra, bu aptallığa modern tıp tarihindeki en karanlık dönemlerden biri olarak bakacağımıza inanıyorum.

 

Onların “yanlış” bedenlerde doğdukları yönündeki inançlarına neden meydan okumakta başarısız olduğumuzu sorgulayacağız.

 

Birçoğunun otistik olduğunu ya da akıl sağlığı sorunlarını haber veren alarm zillerini neden bu kadar çabuk görmezden geldiğimizi soracağız.

 

Bugün karşı karşıya olduğumuz şey son derece endişe verici. Bir ortaokulda 17 çocuk geçiş yaparken, hiç şüphe yok ki diğer okullarda da bu durum kesinlikle tekrarlanıyor. Olan şu: Oldukça karmaşık zihinsel sağlık sorunları olan bir nesil yetiştiriyoruz.

 

Kendini trans olarak tanımlamak, bu acıyı açıklamanın bir yolu gibi gelebilir. Nereden geldiğini anlamak yerine – yalnızlık ya da yalıtılmış hissetmek, zorbalığa uğramak, otistik bir spektrum bozukluğuna sahip olmak ya da cinsellikten istismara ve kendine zarar vermeye kadar pek çok konuda mücadele etmek yerine – cinsiyet değiştirmelerine izin veriyoruz.

 

Bu zayıf ve zarar verici bir çözüm ve NHS çalışanlarının, öğretmenlerin, politikacıların ve hukukun ilerici görüşlü olduklarını belirtmek için kucaklamaya çok istekli oldukları bir çözüm.

 

2015 yılında, terapinin bazı hastaların algılanan ameliyat ihtiyacının yerini alıp alamayacağını inceleyen ödüllü ama tartışmalı bir makale yayınladım.

 

Şahsen ben toplum olarak cinsiyet farklılıklarını kutlamamız gerektiğine inanıyorum. Bazı hastalarım zihinleri ve bedenleri arasındaki uyumsuzlukla yaratıcı bir şekilde yaşayabildiler. Bunun mümkün olmadığı ve bir hastanın açıkça acı çektiği durumlarda, bu konuda her zaman bir şeyler yapmalıyız.

 

Yine de bu konudaki tartışma, dogmalarına meydan okumaya cesaret eden herkesi ‘transfobik’ olarak etiketleyen transseksüel aktivistler tarafından susturuldu.

 

İdeolojiye bu körü körüne bağlılığın gerçek, tehlikeli sonuçları vardır.

 

Mesela benim alanımda pek çok psikoterapist, kendini trans olarak tanımlayan bir hastayı doğru bir şekilde sorgulamaktan korkuyor: geçmişini keşfetmekten, cinselliği hakkında sorular sormaktan veya akıl sağlığına bakmaktan korkuyor. Düşürülme korkusuyla oraya gitmeyecekler.

 

Günümüzün göze batan gerçekliğindeki en büyük sorun, bir hastanın transseksüel olduğunu iddiasını onaylamazsanız, “dönüşüm terapisi” uygulamakla suçlanma riskiyle karşı karşıya kalabilmenizdir.

 

Dönüştürme terapisi, eşcinsel bir kişiyi gerçekten heteroseksüel olduğuna ikna etmeye çalışmaktır. Tiksindirici ve haklı olarak yasaklanmıştır. Şimdi, NHS ve büyük danışmanlık kuruluşları da dahil olmak üzere güçlü kurumlar, transseksüel olabilecek hastaları kapsayacak şekilde dönüşüm terapisinin tanımını genişleten bir Mutabakat Muhtırası – nasıl uygulanacağına dair bir anlaşma – imzaladılar.

 

Ve bu iyi niyetli muhtıra, trans aktivistler tarafından terapistlerin, psikologların ve diğerlerinin bir hastanın gerçekten gerçek bir ‘cinsiyet disforisi’ olup olmadığına dair katı sorular sormasını engellemek için kullanılıyor.

 

Bir terapistin, karşısındaki kendini trans olarak tanımlayan genç çocuğun, çocukken istismara uğradığına ve kendini savunmasız hissettiği için vücudundan nefret ettiğine inanmak için iyi bir nedeni olabilir. Ancak bu olasılığı keşfedemezler.

 

Bir akranlarının kendini trans erkek olarak tanımlamasıyla hiçbir sosyal varlığı olmayan bir durumdan sosyal kelebeğe dönüşmesine tanık olduktan sonra, birkaç kız öğrencinin trans olduklarını söyledikleri bir örneği gözlemleyebilirler.

 

Popülerliğin cazibesi göz ardı edilmemelidir.

 

Yine de bu olasılıkların hiçbiri artık psikoterapistler, psikiyatristler veya öğretmenler tarafından güvenli bir şekilde ortaya atılamaz. Kısa bir süre önce, 650 trans aktivist, İngiliz Danışmanlık ve Psikoterapi Derneği’nin ev dergisi Therapy Today’de yayınlanan bir mektubu imzaladı ve “onaylama terapisi” uygulamayan herkesin kovulmasını istedi. Hükümet, dış onay olmaksızın, insanların istedikleri cinsiyet olarak ‘kendilerini tanımlamalarına’ izin verme planlarını sürdürürse, bunun trans-olumlayıcı terapi savunanların elini güçlendireceğinden korkuyorum.

 

Ama benim görüşüme göre, trans olduğunu iddia eden hastalara, özellikle de ergenlik çağındaki gençlere bu tür sorgulayıcı sorular sormamak, görevimizin korkakça bir ihmali.

 

Sadece onların “Evet” adamları olur ve onları sadece cinsiyet değiştirme sürecinin bir sonraki aşamasına geçirirsek, sorumluluğumuzdan feragat etmiş oluruz.

 

Tehlike, bir kez cinsiyet değişikliğine yol açan tıbbi yolda, kurtulmanın çok zor olmasıdır.

 

Londra’daki The Tavistock ve Portman NHS Foundation Trust tarafından yürütülen Cinsiyet Kimliği Geliştirme Hizmetine başvuran gençler trans olup olmadıklarını değerlendirmek için sadece altı seanstan geçiyor. Birçok personel bana, tıbbi tedaviye başlamadan önce çoğu zaman hiçbir psikoterapi önerilmediği için sessizce dehşete düştüklerini söyledi.

 

Onlara daha sonra fiziksel gelişmeleri durduran ‘ergenlik engelleyici’ ilaçlar veriliyor – transseksüel tedavisi için lisanslı bile olmayan güçlü ilaçlar, belki de hayatlarının sonuna kadar kemikleri zayıflatabileceğini biliyoruz. Güvenliklerine ilişkin çok az uzun vadeli veri var, ancak NHS bunları rutin olarak dağıtıyor.

 

O zaman çoğu, her birinin kendi riskleri bulunan çapraz cinsiyet hormonları alacak. Örneğin kadınlara testosteron verilmesi yumurtalık kanseri riskini artırabilir.

 

Tam olarak kaç kişinin “karşı” cinse cerrahi olarak geçiş yaptığı belirsizdir. Kalıcı mutluluk getirip getirmediği ise daha da az. Genellikle ameliyattan hemen sonra yapılan kısa süreli araştırmalar, hastaların hemen daha mutlu olduğunu göstermektedir. Ancak var olan birkaç uzun vadeli çalışma farklı bir tablo çiziyor.

 

Ameliyattan 15 ila 20 yıl sonra kadın olan erkekleri takip eden bir çalışma, intihar riskinin yaş, sosyal sınıf ve akıl sağlığı sorunları açısından benzerlerine göre 20 kat daha fazla olduğunu gösterdi.

 

YouTube’da bazı transseksüeller artık gençleri cinsiyet değiştirme ameliyatı konusunda uyaran videolar yayınlıyor.

 

Tepki başladı.

 

Yeni bir nesil tarafından daha zor soruların sorulması çok uzun sürmez. Neden kimsenin onları durdurmadığını, onlara tedavinin cinsel yaşamlarını yok edebileceğini söylemediğini – ya da onları kısırlaştıracağı ve sonuçta onları mutlu etmeyeceği konusunda uyarmadığını soracaklar. Avukatların da aynı soruları sorması, tazminat olarak milyonlarca liraya göz dikmeleri anlamına gelebilir.

 

Siyasi doğruluktan uzak bir şekilde biraz dürüstlüğe ihtiyacımız var.

 

Aksi takdirde felakete doğru ilerliyoruz.




https://www.dailymail.co.uk/news/article-6401593/Whistleblower-teacher-makes-shocking-claim-autistic.html